Historia Ju-jitsu podobnie jak dzieje rodzaju ludzkiego jest historią walki.
Ju-jitsu jest sztuką wojenną pokonywania przeciwników bez użycia broni, która ma bardzo bogatą przeszłość gubiącą się w legendach o kilkaset wcześniejszego niż okres powstania tej dyscypliny. Na rozwój Ju-jitsu miało wiele okoliczności, a przede wszystkim konieczność opanowania umiejętności walki z uzbrojonym przeciwnikiem – była więc uzupełnieniem technik wojennych z użyciem broni.
Chociaż za kolebkę Ju-jitsu uważa się Japonię, to zdaniem historyków możliwe są trzy wersje powstania Ju-jitsu. Ju-jitsu zostało przeszczepione na grunt japoński przez Chińczyka o nazwisku ChinGen In, który zbiegł z Chin przed terrorem dynastii Ming. Dokładna data jego przybycia nie jest znana. Wiadomo, że naturalizował się w 1656 r., a umarł czternaście lat później.
Podczas swojego pobytu w Japonii przebywał przez pewien czas w świątyni Kokuseiji w Azebo, Edo (stare Tokio). Razem z nim przebywali w tej świątyni trzej wojownicy: Fukano Schichiro Yuyeimon, Miura Yoji Kimon-Isogari-Uermon. Nauczyli się od Chińczyka metody walki zwanej Kenpo, która polegała na atakowaniu wrażliwych miejsc na ciele człowieka.
W oparciu o ten sposób walki wspomniani Japończycy wypracowali system walki zwany Ju-jitsu. Każdy z nich opracował własny system walki, różniący się od obu pozostałych. W ten sposób narodziły się trzy szkoły: Fukano, Miura, Isogari. Istnienie tych trzech szkół jest udokumentowane.
Szkoła Takenouchi-Ryu zalicza się do najstarszych japońskich szkół walki wręcz, najbardziej zbliżonych do Ju-jitsu. Została założona w pierwszej połowie XVI wieku przez Takenouchi Hisamori. Prawdopodobnie zapożyczyła wiele technik od starego sumo. Według legendy Takenouchi został zainspirowany przez mnicha-wojownika Yamabuchi, który pokazał mu pięć technik obronnych oraz nauczył posługiwania się krótką bronią w walce z długim orężem. Na podstawie tych doświadczeń powstał system walki zwany „kogusoku”, kładący nacisk na obronę. Takenouchi-Ryu uznawana jest za pierwszą szkołę walki najbardziej zbliżoną do Ju-jitsu, mimo że istniały wcześniej inne szkoły walki wręcz. Jej kontynuatorami byli m.in.: Kaji Yano, Shiktaro Takano, Katara Imei oraz Hirosabura Oshima. .
Szkoły Kito-Ryu i Jikishin-Ryu powstały w połowie XVII wieku. Jednym z pierwszych założycieli szkoły Kito był Fukuno Shichiroyeman, natomiast twórcą drugiej był Terada Kanyeman. Źródła historyczne różnie opisują relacje między mistrzami. Szkoły te zaliczane są do najstarszych, dających początek Ju-jitsu. W Kito-Ryu praktykowano techniki Koshiki-No-Kata, a także opracowano rzuty możliwe do wykonania na przeciwniku w zbroi. W 1883 roku świadectwo ukończenia tej szkoły otrzymał prof. Jigoro Kano – prekursor Ju-jitsu i twórca Judo.
Szkoła Kyushin-Ryu została założona przez Inugami Nagukatsu i uznawana jest za odgałęzienie Kito-Ryu. Szkoła Yoshin-Ryu powstała około 1680 roku, a jej prekursorem był Akiyama Shirobei Yoshitaka z Nagasaki. Styl ten kontynuował mistrz Hikosuke Totsuka, uznawany za jedną z najwybitniejszych postaci w historii Ju-jitsu. Szkoły Sekiguchi-Ryu oraz Shibukawa-Ryu ściśle współpracowały w zakresie rozwoju Ju-jitsu. Niektóre japońskie szkoły Ju-jitsu nauczały nie tylko walki wręcz, lecz także posługiwania się różnego rodzaju bronią, taką jak miecz, nóż, kij, łańcuch czy przedmioty do rzutu.
🛡️
This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website.
