Ju-Jitsu jest jedną z najwcześniej znanych i praktykowanych sztuk walki w Polsce. Pierwsze znaczące wzmianki o tym systemie pojawiły się na początku XX wieku.Już w 1908 roku wydano w Polsce książkę H. Irvinga Hancocka „Japoński system trenowania ciała dla młodzieży”, a rok później Zygmunt Kłośnik opublikował pozycję „Dżiu-dżitsu, czyli źródło zdrowia, siły i zręczności”.
Pomimo tych wczesnych publikacji, za realny początek rozwoju Ju-Jitsu w Polsce uznaje się okres międzywojenny.
W dwudziestoleciu międzywojennym Ju-Jitsu zaczęto dostrzegać jako skuteczny system wychowania fizycznego i samoobrony. Wprowadzano je do programów szkoleniowych wojska oraz policji. W wybranych klubach z tą sztuką walki mogli zapoznawać się również cywile.
Jedną z kluczowych postaci tego okresu był Kazimierz Laskowski, wykładowca Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie.Mimo zainteresowania władz i środowisk sportowych, Ju-Jitsu nie osiągnęło wówczas masowej popularności. Treningi opierały się głównie na nauce pojedynczych technik i rozwiązań dopasowanych do konkretnych sytuacji.
Po zakończeniu II wojny światowej rozwój Ju-Jitsu w Polsce przebiegał dwutorowo. Pierwszy nurt wywodził się od żołnierzy powracających z Zachodu, którzy zdobyli doświadczenie w walce wręcz i samoobronie – szczególnie w oddziałach specjalnych, takich jak Cichociemni.
Drugi kierunek rozwoju był ściśle związany z rozwojem judo sportowego. W 1948 roku do programu nauczania warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego wprowadzono samoobronę opartą głównie na technikach Ju-Jitsu. Z czasem jednak rywalizacja sportowa zaczęła wypierać klasyczne podejście do samoobrony.
W 1956 roku Polska została członkiem Europejskiej Federacji Judo, a rok później powołano Polski Związek Judo. Początkowo w jego statucie uwzględniono również Ju-Jitsu jako sztukę pokrewną. Z biegiem lat inne systemy walki zaczęły jednak ustępować miejsca judo sportowemu.
W 1973 roku Ju-Jitsu zostało wykreślone ze statutu PZJ. Wielu instruktorów, zainteresowanych samoobroną bardziej niż sportem, opuściło struktury związku i zaczęło prowadzić niezależne sekcje. Nauczanie opierało się głównie na metodzie Kano – goshin-jitsu – jednak brak dostępu do zagranicznych szkoleń ograniczał rozwój techniczny.
Lata 80. przyniosły gwałtowny wzrost zainteresowania Ju-Jitsu oraz innymi sztukami walki. Przyczynił się do tego łatwiejszy dostęp do zagranicznych filmów, publikacji oraz możliwość wyjazdów szkoleniowych.
Niektóre ośrodki nawiązały współpracę z zagranicznymi federacjami, co pozwoliło na wymianę doświadczeń i szybkie podniesienie poziomu technicznego. Polska zaczęła stopniowo dorównywać innym krajom europejskim.
W 1983 roku Europejska Unia Ju-Jitsu nadała pierwsze oficjalne stopnie mistrzowskie polskim instruktorom. Był to symboliczny moment, który zapoczątkował działania zmierzające do utworzenia ogólnokrajowych struktur Ju-Jitsu.
W kolejnych latach organizowano warsztaty, kursy instruktorskie oraz powoływano nowe ciała organizacyjne, w tym Krajową Radę Instruktorów Sztuki Walki Ju-Jitsu oraz komisje stylowe zrzeszające systemy niesportowe.
Początek lat 90. to czas dynamicznego rozwoju i powstawania wielu niezależnych organizacji Ju-Jitsu w całej Polsce. Kluby i federacje zaczęły skupiać się wokół instruktorów cieszących się autorytetem i zaufaniem środowiska.
Ćwiczone były różne odmiany Ju-Jitsu – od systemów tradycyjnych po nowoczesne formy, a także Ju-Jitsu sportowe i jego brazylijską odmianę. Większość polskich organizacji nawiązała współpracę z międzynarodowymi federacjami, co zapewniło dalszy rozwój tej sztuki walki.
Dziś Ju-Jitsu w Polsce to bogata mozaika stylów, organizacji i podejść treningowych. Mimo różnic, wspólnym celem pozostaje rozwój umiejętności, wymiana doświadczeń oraz pielęgnowanie wartości tej wyjątkowej sztuki walki.
Pozostaje mieć nadzieję, że pomimo podziałów, środowisko Ju-Jitsu nadal będzie potrafiło współpracować i wspólnie się rozwijać
This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website.
